Requiem Verdi

Wouter Steenbeek, muziekwetenschap-alumnus en koorzanger bij het herdenkingsconcert, schreef voor ons een stuk over zijn ervaringen bij voorgaande uitvoeringen van dit concert, met name het concert van 2016 waar het Requiem van Verdi werd uitgevoerd.

In 2007 of 2008 deed ik mee aan de allereerste voorloper van het Herdenkingsconcert.
Gerrit, een jaargenoot van mij, had het leuke idee om een mis van Clemens non Papa uit
te voeren. Uiteindelijk stonden we voor een man of twaalf in het Academiegebouw te
zingen. Onvergetelijk.

De volgende keer dat ik me met het Herdenkingsconcert bemoeide, schreven we 2016.
Ik was intussen dertiger en doctorandus, maar voelde me nog steeds thuis in het
studentenmilieu. Gerrit ging dat jaar iets nieuws doen: het requiem van Verdi. Er werd
gezegd dat dat stuk voor een amateurkoor eigenlijk te moeilijk was. Hoog tijd om die
bewering op de proef te stellen, vond Gerrit. We kunnen niet elk jaar Mozart of Fauré in de
herhaling gooien. Maar dan hebben we wel goede zangers nodig. En niet zo weinig ook,
want bij Verdi moet je boven een gigantisch orkest uit komen. Dus in alle bescheidenheid
gaf ik me als goede zanger op.

De moeilijkheden waren inderdaad niet gering. Het stuk duurt al veel langer dan andere
requiems, en zelfs met de zeer professionele inzingoefeningen van Gerrit voel je aan het
eind je keel wel. Verdi vraagt enorme dynamische verschillen. Dat is hartstikke leuk in het
testosteronrijke Dies Irae, maar je wordt er wel moe van. De muziek was ook een stuk
moeilijker dan we tot dan toe gewend waren, met allerlei chromatische loopjes en
sprongen. Veel fuga’s bovendien, dus vaak op eigen houtje inzetten. Geen dingen die er
na één of twee keer in zitten. Veel oefenen dus, en vooral geen repetities missen.
In april, toen de uitvoering in zicht kwam, bleek wel dat we goed genoeg voor Verdi
waren. Natuurlijk waren we goed genoeg! Maar er waren nog andere praktische
problemen, die aan ons, eenvoudige zangers, geheel voorbij gingen maar Gerrit en de
koorcommissie uit hun slaap hielden. Het Herdenkingsconcert was de afgelopen jaren al
uit zijn jasje gegroeid. De Willibrordkerk kon de massale toeloop niet meer aan. Voor ook
nog een gigantisch orkest was er op 4 mei geen plaats meer. Daarom zouden we nu, voor
het eerst, in de Jacobikerk gaan optreden.

Het was niet alleen een afscheid van de Willibrordkerk. Ook voor Gerrit zou het de
laatste keer zijn. Hij was intussen zo’n grote dirigent geworden dat hij geen tijd meer had
voor uitgebreide pro-Deo-opdrachten. Maar het bloed kruipt altijd waar het niet gaan kan.
In 2019 staat hij opnieuw voor het projectkoor van Hucbald. Met een nog veel moeilijker,
chromatischer en moderner stuk. En denk erom: ook nu gaat het ons lukken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *